เพื่อน ๆ บอกผมว่า
 ทำไมมึงดูหน้าตาไม่ค่อยฉลาด แต่เรียนเก่งจังวะ
 ผมบอกเพื่อนผมว่า
 แม่กูสอน ให้ขยันแล้วก็ตั้งใจเรียน
 
เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
 ทำไมพอมึงมีตังค์ มึงชอบเอาไปทำบุญ แจกเด็ก เลี้ยงพระวะ
 ผมบอกเพื่อนผมว่า
 แม่กูสอน ให้รู้จักแบ่งปันคนอื่น ถึงเราจะมีตังค์น้อย แต่ก็มีคนอื่นที่เขาลำบากกว่าเรา
 
เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
 ทำไมมึงชอบเล่นกีฬา เล่นเป็นหลายอย่าง แล้วไม่เคยเห็นมึงป่วยนอนโรงพยาบาลเลยวะ
 ผมบอกเพื่อนผมว่า
 แม่กูสอน ให้กูออกกำลังกาย จะได้แข็งแรง ไม่เจ็บ ไม่ป่วยง่าย ๆ เพราะเรามีตังค์น้อย เจ็บป่วยจะลำบาก 

เพื่อน ๆ ผมบอกว่า

 ทำไมมึงอารมณ์ดี ไม่เครียด ไม่โกรธใครบ้างเลยหรือไงวะ
 ผมบอกเพื่อนผมว่า
 แม่กูสอน ให้เป็นคนอารมณ์ดี ทำให้คนที่อยู่ใกล้เรามีความสุข แล้วจะสบายใจกันทุกคน
 
เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
 ทำไมมึงพูดกับคนอื่น ดูสุภาพ อ่อนน้อม ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นลุงแก่ ๆ เป็นเด็กเสริฟอาหาร
 หรือแม้แต่ขอทานที่มึงให้เศษตังค์แล้วเขาอวยพรให้มึง ทำไมมึงต้องขอบคุณขอทานวะ ผมบอกเพื่อนผมว่า
 แม่กูสอน ให้พูดดี ๆ กับทุกคน ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร เราพูดดี ๆ กับเขา เขาก็จะได้พูดดี ๆ กับเรา
 
เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
 ทำไมพี่ ๆ น้อง ๆ มึงตั้งหลายคน ทำไมรักใคร่กันดี ไม่เคยทะเลาะกันเลยวะ
 ผมบอกเพื่อนผมว่า
 แม่กูสอน ให้พี่น้องรักกันทุกคน เพราะหมากับแมวที่อยู่บ้านเดียวกัน มันยังรักกันได้
 ทำไมพี่น้องกัน จะรักกันไม่ได้
 
เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
 ทำไมมึงถึงรักชาติ รักแผ่นดิน รักในหลวง มากมายนักวะ
 ผมบอกเพื่อนว่า
 แม่กูสอน ให้กูสำนึกถึงบุญคุณของแผ่นดิน บุญคุณของพระมหากษัติรย์ ทุกพระองค์
 แม่กูสอน ให้กูรู้จักคำว่า จงรักภักดี ตั้งแต่กูยังไม่รู้ความหมาย จนทุกวันนี้ กูรู้แล้วว่า
 คำว่า จงรักภักดี นั้น ยิ่งใหญ่เพียงใด
 
เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
 ทำไมแม่มึงถึงสอนอะไรมึงมากมายจังเลยวะ
 ผมบอกเพื่อนว่า

 ที่กูเป็นกูอยู่จนทุกวันนี้ ก็เพราะ ' แม่กูสอน'
 แม่กูสอนอะไร กูทำตามแม่กูสอนทุกอย่าง

 มีอย่างเดียวที่แม่กูไม่ได้สอน แต่กูทำ แล้วกูทำมาตั้งแต่เด็กแล้ว

 แม่กูไม่ได้สอนให้รักแม่ แต่......กูรักแม่ว่ะ
 
ใครไม่รัก..................กูรัก